Nil Maane Mal Pipuna

නිල් මානෙල් මල් පිපුනා නෙත් සැදුනා ඒ අනුරාගී නළල ඇගේ අඬසඳ වාගේ මිහිර නොවෙද හදවත කාගේ මුතු ඇටවන් දත් පෙළ සුදිළේ සිනහ නැඟේ දත්වල කැල්මේ ඇයගෙ දෙපා ළඟ මහද තැවේ එපමණි මා ලද එකම සුවේ දිගින් දිගට නැතිවී නැතිවි අඳුරු වුනා මල්බර ජීවේ තනිකම මා වට පැතිර සැළේ වීණා තත්සර මිහිර බිඳේ පිසදාලා තනිකම ලෝකේ ලොව නැහැවූ සුගතිය ජලයේ බුදුහිමි මම ඔබ හමුව ලොවේ සටනට එන්නෙමි රැයද දැවේ