Kandulaka Mathakaya (Uhulami Thaniwama)

උහුලමි තනිවම කඳුළක මතකය මගෙම වෙලා තිබූ වසන්තයේ දුටුවෙමි ඔය රූ ගම් දොර එන මග නොදැනිම රිදුමක හද දැවුණේ නාදුනනා විලසින් මා මඟහැර බිම බලනා ඔය නෙතු අතරේ දුටුවා මං පෙරදා වූ සෙනෙහෙම සඟවන්නට හද මා අතරේ වදනින් වදනක් අමුණා මුමුණා හිනැහුන වැළපුන පොඩි කාලේ දෑතින් දෑතම පටලා ඇවිදින් ගිය හැටි මතකයි ගම් දෑලේ අතැර දමා පිටගම් ගියදා ඔබ දෑතම මාගේ මහළු වෙලා ඒ ගම් දෑලත් නෑ පෙරදා වාගේ නෑ පෙරදා වාගේ මොහොතින් මොහොතක් ගෙවලා බලලා රිදවන ඉකිලන ඒ මතකේ වසන් කර ගෙන උහුලා ගෙන උන් ගිනි දැල් ඇවිලෙයි ආයේ හිතේ මා පසුකරගෙන පැටලීලා යයි ඔබ හිමි සුරතේ දරා නොහැක වෙන ඔය කුස මට ඒ හිමිකම ඔහුගේ ඒ හිමිකම ඔහුගේ ...... ආ.......ආ.....ආ......ආ......