Desa Piyagath Kala

දෑස පියාගත් කළ මට මැවෙන්නේ ඔබේ රුව, ඈත කඳුකරෙන් එන නළ ගෙනෙන්නේ ඔබේ හඬ කුමාරියේ... අමතක නොවේ ලස්සන රුවේ සිත සැනසුවේ... අතින් අත වෙලී වෙරළේ තනිවුණු මොහොතේ, ඈත නිම්වළල්ලේ නෙත් රැඳවුනු මොහොතේ සිත කැළඹුනේ... ඇයි නොම දැනේ... කී දෙයක්ද? අරුමයක්ද? මට සිතාගන්න නොදී දෑස පියාගත් කළ මට මැවෙන්නේ ඔබේ රුව, ඈත කඳුකරෙන් එන නළ ගෙනෙන්නේ ඔබේ හඬ කුමාරියේ... අමතක නොවේ ලස්සන රුවේ සිත සැනසුවේ... රළින් රළ හැපී පෙණ කැටි විසිරෙනු දැකලා, නිම් නොවූ සිතේ සතුටින් හසරැල් පිපිලා මතකය මගේ... අවදී වුණේ... ඒ එදාය, මේ මෙදාය, මට සිතාගන්න නොදී දෑස පියාගත් කළ මට මැවෙන්නේ ඔබේ රුව, ඈත කඳුකරෙන් එන නළ ගෙනෙන්නේ ඔබේ හඬ කුමාරියේ... අමතක නොවේ ලස්සන රුවේ සිත සැනසුවේ...