Sitha Ananthaye

සිත අනන්තයේ රැඳිලා සඳ සේ දිලුනා.. දිලුනා.. දිලුනා.. දිලුනා.. ජීවිතේ කවුළු හැම වසන්තයේ අපි තුරුළු වෙවී වින්දා.. වින්දා.. වින්දා.. වින්දා.. උමතුවූ කඳුළු සුළි කුණාටුවක් වී විනාශයක් මැවුනා.. මැවුනා.. මැවුනා.. මැවුනා.. රකුසු වෙස් මකුළු ඉඩෝරයේ රළු පොළවක් සේ දැවුනා.. දැවුනා.. දැවුනා.. දැවුනා.. වේදනා බුබුලු දූවිලි කුණාටුවේ පාවෙන සුර කුමාරියේ ඇසුනා හැම කතා බහේ පිරිහී ඔබ සමාජයේ මා නොසිතූ විරාමයේ නවතීමට ලඟා උනේ මායා නෙත තරාදියේ කියලා ඔබ පලා ගියේ සිත අනන්තයේ රැඳිලා සඳ සේ.... පාවෙන වලා තිරේ සඳ බාගෙට ගිලී ගියේ ඔබ නැති මේ නුරා රැයේ ගිම්හානය පවා සැලේ දෑස පුරා ඇඳුනා කැළඹු සිතුවිලි සේනා දින් තාරු සෙනේ දියවී සංසාරේ පුරා මැවුනා සිත අනන්තයේ රැඳිලා සඳ සේ....