Jeewana Vila Mada

ජීවන විල මැද වැජඹෙන කැකුළකි රූබර වූ යුවති... තී මට තී මට කියමින් බිඟු කැල ඇය අවටම රඟති... ජීවන විල මැද වැජඹෙන කැකුළකි රූබර වූ යුවති... ලහිරු රැසින් පිඹිදෙන පියුමින් රොන් බී මත්වුන බඹරා.. මියුරු හඩින් කී ගී නවතා යයි පියුමේ හද අඹරා.. නෑ එන පාටක් නෑ එන පාටක් ලතැවෙයි පියුම අනේ... ආ මට කෑමක් ආ මට කෑමක් තවකෙක් බදිති සෙනේ... ජීවන විල මැද.../ අවරට යන හිරු සවසට බැස යයි ගුම් නද දැන් නොඇසේ.. රසයට රැවටුනු නෙළුමට හැකිලෙයි පුන්සද දැක අහසේ ඒකයි දෛවය නෙළුමේ ඒකද යුවතියගෙත් දෛවේ.. දාකයි දෙකකයි පමණයි විසිතුර එය ජීවන මහිමේ... ජීවන විල මැද.../