Araliya Malata Pini Watena

(අරලිය මලට පිණි වැටෙනා සීතල රැයක මල් වරුසා හදවත ලගට ගෙන දවටා ඔය පපු තුරුල මට වාසනා හිත අද තනි වෙලා ඉන්න බෑ විඳ දරා පෙම් ශෝක ලය පුරා ගලනවා මාගේ… ) දෑස යට දිලිසෙනා ප්‍රේම කදුලු කැට ආදරේ කීවා කතා හිතේ තබා ගියා හැගෙනවා දැනෙනවා දෑස ඉකි බින්දා තනිවෙලා තෙරපිලා ගුලි වෙලා රෑක මං හැඬුවා… සිත තනිකම ලඟ තනිවෙනවා පෙම සඟවා මෙදුක් දෙනවා අප අතහැර අපි දුර යනවා බොඳ වෙනවා මියැකෙනවා… නිදි යහනේ උඩ බැලු විට තරු කැට සුර සැප සුදු මැණිකේ මතකද රෝස පෙති උඩ විසිවී සැමතැන නින්ද නැති රැයක් දෝ මගෙ සිත සුදු අසුපිට මම එන්නම් දැනෙනවාද මගෙ පපු ගැබෙ වත්කම් දීග යන්නත් නුඹෙ අත ගන්නත් සිර දෙවඟන මම කැන්දම් යන්නම් ආදරේ... අරලිය මලට පිණි...