Kahawan Goyamata Ran Diya

කහවන් ගොයමට රන් දිය වැහැලා නියරින් ඉතිරෙනවා ගස්වල හෙවණැලි වැඩියෙන් කළු වී මිහිමත වැතිරෙනවා (විහඟ වලා ගුවන වෙලා… ) (දුර අහසේ නොපෙනී යනවා… ) (කවියක් ගීයට හැරුණ කලක් දෝ… ) ඉපනැලි නළියනවා…. ඉපනැලි නළියනවා…. මින්නේරිය වැව දැන් නිල් කැටයකි තැන තැන රඟ දෙනවා එක දෙක දිය ‍රැළි සුළඟට කැඩි කැඩි සුදු ඉරි මතුවෙනවා (මුතු අමුණා ගී මුමුණා… ) (දුර වෙරළට ‍රැළි ඇද්දෙනවා… ) (මින්නේරිය වැව පට සළු ඇඳගෙන… ) (ඔන්චිලි පැද්දෙනවා… ) මහසෙන් රජ වැඳ නින්දට යන්නට පෙරයම සැරසෙනවා අවුරුදු දහසක් කෙත්බිම් සරු කොට හිනැහී සැනහෙනවා (යල වපුරා මහ වපුරා… ) (ගොයමට දිය ‍රැළි නංවනවා… ) (මින්නේරිය වැව හෙට හී කවියෙන්… ) (උදයට ළංවෙනවා… ) කහවන් ගොයමට රන් දිය……